19 filmów, które lubią wszyscy… oprócz nas

Grindhouse: Death Proof

K: Czekam na każdy nowy film Tarantino i bardzo lubię 80 procent z nich, ale ten tutaj koleżka, to była porażka. Równolegle Rodriguez zrobił „Grindhouse: Planet Terror” i jego film oglądało mi się całkiem przyjemnie, bo był przegiętą zgrywą z kina klasy Z. U Tarantino forma jest wszystkim, a sama fabuła nudzi, bohaterki nie są warte zapamiętania i nawet to co zawsze u niego było tak dopieszczone – dialogi napisane są tak od niechcenia i bez tego napięcia jakie widać w innych jego filmach. To już nie naigrywanie się ze słabych filmów, a zwyczajne ich odtworzenie.

Spirited Away: W krainie Bogów

K: Co jest takiego w tej japońskiej bajce, że dzisiaj stała się wręcz kultowa, to nie mam pojęcia. Fabuła wygląda jak takie typowe odhaczanie. Bohaterka wędruje sobie po tajemniczej krainie i po drodze spotyka różne dziwne stworzenia i innych tajemniczych ludzi. Niektórzy – jeśli nie większość – pojawiają się i zaraz znikają, nie mając żadnego wpływu na historię poza jej wydłużeniem. Całość ma potencjał na coś większego, ale ostatecznie tego nie otrzymujemy. Próbowałem przekonać się do anime. Znowu się nie udało.

Bliżej

K: Ten film chyba powstał na podstawie jakiegoś harlequina, a nie sztuki teatralnej jak nam wmawiają. Fabuła sprowadza się do wymieniania się partnerami w ramach czwórki naszych bohaterów. Jak chcecie zobaczyć jak zachowują się socjopaci, to zapraszam do naszego zoo na seans „Bliżej”. Jeśli coś mogłoby uratować ten film, to obsada. Jude Law, Natalie Portman, Cliwe Owen i Julia Roberts – to robi wrażenie, ale bezdennie głupie zachowanie ich bohaterów tylko irytuje. No i dialogi – oni ze sobą w ogóle normalnie nie rozmawiają. Takiej sztuczności, to nie widziałem nawet w piersiach Pameli Anderson (badum-tss)

Córki Dancingu

K: Oto nasz ostatni przebój eksportowy – pretensjonalna wydmuszka, która próbuje udawać musical. Gdyby spisać te dialogi, to można by z nich ułożyć wszystkie teksty na najnowsze albumy Comy i Marii Peszek. Dawno nie widziałem takiego natężenia bzdur, ale – co trzeba przyznać – potencjał był. Tylko dlaczego twórcy umieścili akcję w PRL-u, a właściwie w ogóle nim nie grali? Dlaczego, robiąc musical (?) nie napisali chociaż jednej sensownej piosenki? Takiej, która miałaby jakąś melodię, że o tekście, który nie sprawiałby wrażenia pisanego na kolanie nie wspomnę. Polscy widzowie również średnio docenili tę kinową grafomianię, ale krytycy chyba niedługo nazwą „Córki Dancingu” najlepszym filmem od czasu „Człowieka z żelaza”.

Pod Mocnym Aniołem

K: Najlepszy polski film o uzależnieniach to „Wszyscy jesteśmy Chrystusami”. I to nam wystarczy. Wojciech Smarzowski zaliczył pierwszą (i oby ostatnią) wpadkę w karierze. Ekranizacja prozy Pilcha wygląda jak pokaz krótkich scenek z alkoholikami w roli głównej. Czy ktoś pamięta w ogóle jaka tam była fabuła? Czy ona tam w ogóle zaistniała? Na plus oczywiście kreacje aktorskie głównie Więckiewicza i Dziędziela, ale nie po to idę do kina, by oglądać tak bardzo niespójną historię. Trochę to wygląda jak kilka krótkometrażowych dokumentów z alkoholikami w roli głównej.

Ida

K: Jedyny polski film w historii, który zdobył Oscara za najlepszy film nieanglozjęzyczny. Wielki sukces, ale jeszcze niektórzy pomyślą, że jest lepszy np. od takiej „Ziemi obiecanej”, która miała „tylko” nominację. Tak działają nagrody filmowe. Żeby było jasne: nie podzielam entuzjazmu nie ze względu na tematykę np. takie „Pokłosie” mi się nawet podobało. Niesłusznie film zbiera baty wyłącznie dlatego, bo  „polakuf obrażajo”. Zacierają się w ten sposób inne jego wady na czele z przeraźliwie nudną historią, którą bronić mają wyłącznie piękne nieruchome kadry – to trochę za mało.

„Hobbit: Bitwa pięciu armii”

K: Oto efekt zrobienia trylogii na podstawie małej książeczki. W dwóch pierwszych częściach szli, bili się, szli, bili się, a w trzeciej już tylko się leją. Piękne efekty specjalne szybko się nudzą i po kilkudziesięciu minutach walki ogląda się ze znużeniem. Nie mają nawet startu do epickich starć z „Władcy pierścieni”. Całość wygląda jak powtórka z rozrywki, ale gorsza z bardziej dziurawym scenariuszem i absurdalnymi decyzjami bohaterów. Może, gdyby tak scenarzyści się trochę wysilili, to dałoby się coś uratować, a tak otrzymaliśmy przewidywalną superprodukcję.

Olu i Konrad

 

 

Strony: 1 2 3