-
Littlefinger – Petyr Baelish
Jeden z powodów, dla których pewnie sięgnę po książkę. Mam wrażenie, że serial nie pokazuje w stu procentach złożoności charakteru lorda Baelisha. Niezależnie od tego, czy to tylko wrażenie, czy nie – ukłony dla aktora Aidana Gillena, który za pomocą spojrzenia i wieloznacznych uśmiechów potrafi zaintrygować i wzbudzać niepokój na przemian z sympatią. Sam nie ukrywa, że jest człowiekiem niebezpiecznym i że nie można mu ufać, paradoksalnie jest więc całkowicie szczery w swoim zakłamaniu. Przebiegłość, żądza władzy i inteligencja są u niego silniejsze niż przeszkody wynikające z niskiego pochodzenia (niskiego, biorąc pod uwagę aspiracje, ma się rozumieć), dlatego łapię się na tym, że kibicuję jego szaleńczo ambitnym zapędom. Nieodwzajemniona miłość do Catelyn nadaje mu szlachetnego rysu i nawet sprawia, że przymykam oko na nieco niezdrowe przeniesienie miłości z matki na córkę. Do twarzy mu z tym jego wypaczonym romantyzmem.
-
Lady Olena Tyrell
Mistrzyni opanowania i ciętej riposty, złośliwy chochlik w oczach czyni babcię królowej Margaery młodą duchem i szalenie niebezpieczną. W przeciwieństwie do większości bohaterów (na czele ze Zrodzoną z Burzy Niespaloną Królową Smoków, Andalów, Rhoynarów, Pierwszych Ludzi i Patosu) prezentuje zdrowy dystans i poczucie humoru. Wdzięk i polot, jakie wnosi do fragmentów konwersacyjnych, nie mają ceny. Bez niej i jeszcze kilku lwów i lwic salonowych “Gra o tron” momentami mogłaby przypominać “To wspaniałe stulecie”. Ale bez obaw, lady Olenna ma wszystko pod kontrolą.
3. Brienne z Tarthu
Nie wpasowała się w kanon przebiegłych ślicznotek ani roszczeniowych dam. Pokazała, że kobiecość może być wyrażana również przez 1,90m wzrostu, umiejętność władania mieczem i przestrzeganie kodeksu rycerskiego. Skonwencjonalizowany i opresyjny dla płci niewieściej świat Westeros dla Brienne nie ma granic. Swoją szlachetnością udało jej się obdzielić również inne postaci – to właśnie za sprawą przyjaźni Jaimiego Lannistera z Brienne zobaczyliśmy jego lepszą stronę, której wcześniej trudno było się po nim spodziewać.
-
Arya Stark
Podczas gdy Sansa Stark cierpiała jako więzień, jej młodsza siostra została przez los skazana na wieloletnią tułaczkę urozmaicaną tylko marzeniami o zemście. Zaryzykuję stwierdzenie, że żadna z nich nie uszłaby z życiem, gdyby zamieniły się rolami. Losy Aryi, choć dramatyczne z powodu utraty większości członków rodziny, odizolowania jej od bliskich, doświadczania brutalności i strachu, były dla niej formą wyzwolenia od ograniczeń, jakie narzucało jej społeczeństwo. Idzie ścieżką wytyczoną przez Brienne, chociaż ma ciągoty w stronę mroku – vide jej sekciarskie przygody w Bravos. Przydałoby się jej jednak pogłębienie psychologiczne – mieliśmy piękny przebłysk w scenie z aktorką grającą w lokalnym teatrze Cersei, która przez moment zastąpiła jej matkę. Arya nie jest tylko maszynką do zabijania, to także samotna dorastająca dziewczynka, tęskniącą za zmarłymi rodzicami i zaginionymi braćmi (a nawet i tą wredną Sansą). W przerwach między walką o przetrwanie i dokonywaniem zemsty widzimy też jej niezależność myślenia i inteligencję, którą docenił sam Tywin, wydawałoby się, że nieżyczliwy nikomu:
-
Tyrion Lannister
…ale tylko za sezony 1-4 i głównie dlatego, że ranking cierpi na niedobór bohaterów pierwszego planu. Konrad mnie ostrzegał, że jego wątek powinien się skończyć na spektakularnym zabiciu ojca i swojej ex. Okazało się to prawdą. Wszystko, co działo się później, na czele z zostaniem sługusem Daenerys uczyniło z niego nudnego kabotyna-gawędziarza. A przecież przez pierwsze cztery sezony Tyrion jako czarna owca rodziny spełniał swoją rolę znakomicie. Niejednoznaczny, na swój sposób uczciwy, na pozór silny emocjonalnie, niestety tkwił po uszy w toksycznej relacji rodzinnej. Intrygi i małe dworskie sukcesy podbudowywały jego ego, ale też nie pozwalały na wyrwanie się z kręgu Lannisterów. Niestety dla niego, stety dla widzów, bo wraz z opuszczeniem Królewskiej Przystani stracił pazur. Podobnie jak kobiety w “Grze o tron”, te pragnące życia innego niż im przeznaczono, Tyrion również musi na każdym kroku walczyć o szacunek i przywileje. Jego umiejętności konwersacyjno-dyplomatyczne i zdolność improwizacji pomogły mu wyjść z wielu pozornie beznadziejnych sytuacji. Ale i tak najbardziej lubimy go za to:
Wyróżnienia:
Sansa Stark (od około piątego sezonu) – za wiarygodną psychologicznie drogę, jaką przeszła z nieznośnie irytującego dziewczęcia, poprzez bezwolną ofiarę dwóch potworów, aż po dorośnięcie do decyzyjności i bycia godną następczynią swojej matki. To ona pokonała Ramseya, nie Jon. Wyróżnienie nieco na kredyt, ale z nadzieją, że będą z niej ludzie.
Khal Drogo – za świetny dobór aktora do roli, za dzikość i pasję, z jaką Jason Momoa wciela się w przywódcę dothraków. Do tego dodajmy znakomitą stylizację (kto powiedział, że makijaż nie może być męski?) i mamy piękny archetyp wojownika. Postać prosta do bólu, ale żarliwa i wyrazista. Takie też są potrzebne.
Tywin Lannister – za charyzmę, umiejętność trzymania w ryzach wszystkich wokół na czele z bachorem Joffreyem. Za znakomitego aktora, który każdym gestem i spojrzeniem sygnalizuje, że jego bohater jest stworzony do władzy. Za krótką, zaskakującą, ale absolutnie niepowtarzalną więź z Aryą Stark, która byłaby jego idealną wnuczką.
Varys – za inteligencję i przebiegłość. Te cechy pozwoliły mu na prawie niespotykany w tamtych czasach awans społeczny. Równocześnie nie jest zepsuty, jak inne osoby blisko władzy, a wobec porządnych ludzi zachowuje się porządnie. Za w-gruncie-rzeczy-przyjaźń z Tyrionem. I za poczucie humoru.
Bronn – za wypełnienie brakującej luki drobnego cwaniaczka, ogólną fajność i lojalność wobec Jaimiego. Grający go Jerome Flynn zawsze wygląda na takiego, co ma wiele za uszami, a zarazem darzy się go szczerą sympatią i wiele wybacza. W serialu, w którym dominują bohaterowie wyjątkowi, naznaczeni, szczególnie utalentowani, etc., jego zwyczajność wprowadza do fabuły powiew świeżości.
Davos – za nieprzeciętne umiejętności pedagogiczne wobec dziewczynek, za moralne postępowanie, prawość, zdrowy rozsądek i sprzeciwianie się Melissandrze oraz Stannisowi.
Margaery Tyrell – za umiejętność owinięcia sobie wokół palca młodych Lannisterów, za dyplomatyczne i PR-owe umiejętności. I chociaż byłam zachwycona pierwszym kwadransem finałowego odcinka szóstego sezonu, nie mogę się pogodzić z faktem, że jej inteligencja i spryt okazały się bezużyteczne w starciu z tak mało skomplikowanym tokiem rozumowania Cersei. Żałuję, że nie było nam dane zobaczyć, jak misterny plan Margaery przynosi owoce.